دیدارمن و تو

 عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت 
 دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت 
    اين درد جانگداز زمن روی برنتافت 
  وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت 

   تنها و نامراد در اين سال های سخت 
   من بودم و نوای دل بينوای من       
   دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق 
     دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من 

  از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان 
 تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم  
 با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
 كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟ 

 امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها 
 در چشم رنجديده من می كني نگاه 
 چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان 
 نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه ! 

 امروز اين منم كه پريشان و دردمند 
 مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم 
 فرسوده شانه های پر از داغ و درد را 
 نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم 

 گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای 
 بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است 

 تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين 
 ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است 

 گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان 
 گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ ! 
 ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور 
 صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟